breinstorm.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    Werkloos zijn is ook geen pretje

    Toen ik nog werkte, meende ik dat werkloos zijn wel lekker rustig zou zijn. Een paar maandjes vakantie vieren, wie wil dat nou niet? Gewoon, met financiering van de Staat. Beetje tv kijken, krantje lezen, uit het raam staren en nog wat tv kijken. Af en toe een terrasje pakken, kopje koffie, lekker broodje, mensen kijken. En tijd zat om incidenteel een dagje uit te gaan richting midwesten van het land om daar cultureel te doen in een of ander museum. Als al die bejaarden zo kunnen leven, kan ik het zeker, leek mij zo. En als je er genoeg van krijgt, neem je gewoon weer een andere baan.

    En aldus zegde ik vol goede moed mijn ontiegelijk saaie baantje op – het belemmerde mij immers in mijn persoonlijke groei en aldus mijn geluk. Het was een keurslijf dat mij niet paste. Een paar maanden sabbatical zou me wel goed doen, dacht ik zo. Ik vertrok richting het meest zuidelijke deel van West-Europa (nog net niet Marokko) om daar veel aan het strand te liggen en  alcohol te verwerken. Wat wil je anders op een plek waar het zonder onderbreking, ook ’s nachts niet,  boven de dertig graden is!? En daar sloeg het noodlot dus toe. Ik kwam erachter dat maandenlang vakantievieren niet leuk is, zelfs niet in een waarlijk vakantieoord, waar bovendien legio latino’s rondliepen. De drank, het slaapgebrek en de Terralwind (een soort van wind die als een föhn zonder uitknop voortdurend verzengende hitte in je gezicht blaast) begonnen na een maand of twee hun tol al te eisen. Bij elk bericht uit Het Thuisland over hondenweer, wilde ik stiekem weer een beetje thuis zijn om koude rillingen over mijn lichaam te voelen trekken, een beleving die ik mij nog vaag herinnerde en me onderhand bevreemdend aan begon te doen.

    Ondertussen begon ik me steeds nuttelozer te voelen en werd het in de Verenigde Staten steeds duidelijker dat het er qua financiën niet zo best aan toe was, een gewaarwording die langzaam ook in Europa begon door te dringen. Een aantal bancaire klootzakken had de boel danig verziekt voor de rest: economische groei, banen, vergeet het maar vanaf nu. Daardoor sta ik nu, juist nu ik het besef heb gekregen dat ik graag wil werken, met mijn Universitaire Master aan de kant. Een hele verloren generatie van hoogopgeleiden jongeren staat op het punt te ontstaan, en ik maak er deel van uit. Dank u hartelijk, bancaire klootzakken. Die zitten nu natuurlijk ook thuis, van hun gouden handdruk te genieten. Maar over een paar maanden zullen ze het wel berouwen.

     

    Reacties

    Commentaar
    Jouw naam/bijnaam
    Website url
    E-mail
    Je Punt profiel
    Hou mij op de hoogte
    Ik wil op de hoogte gehouden worden
    Dit is een verplicht veld
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl