breinstorm.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

    Toen ik nog werkte, meende ik dat werkloos zijn wel lekker rustig zou zijn. Een paar maandjes vakantie vieren, wie wil dat nou niet? Gewoon, met financiering van de Staat. Beetje tv kijken, krantje lezen, uit het raam staren en nog wat tv kijken. Af en toe een terrasje pakken, kopje koffie, lekker broodje, mensen kijken. En tijd zat om incidenteel een dagje uit te gaan richting midwesten van het land om daar cultureel te doen in een of ander museum. Als al die bejaarden zo kunnen leven, kan ik het zeker, leek mij zo. En als je er genoeg van krijgt, neem je gewoon weer een andere baan.

    En aldus zegde ik vol goede moed mijn ontiegelijk saaie baantje op – het belemmerde mij immers in mijn persoonlijke groei en aldus mijn geluk. Het was een keurslijf dat mij niet paste. Een paar maanden sabbatical zou me wel goed doen, dacht ik zo. Ik vertrok richting het meest zuidelijke deel van West-Europa (nog net niet Marokko) om daar veel aan het strand te liggen en  alcohol te verwerken. Wat wil je anders op een plek waar het zonder onderbreking, ook ’s nachts niet,  boven de dertig graden is!? En daar sloeg het noodlot dus toe. Ik kwam erachter dat maandenlang vakantievieren niet leuk is, zelfs niet in een waarlijk vakantieoord, waar bovendien legio latino’s rondliepen. De drank, het slaapgebrek en de Terralwind (een soort van wind die als een föhn zonder uitknop voortdurend verzengende hitte in je gezicht blaast) begonnen na een maand of twee hun tol al te eisen. Bij elk bericht uit Het Thuisland over hondenweer, wilde ik stiekem weer een beetje thuis zijn om koude rillingen over mijn lichaam te voelen trekken, een beleving die ik mij nog vaag herinnerde en me onderhand bevreemdend aan begon te doen.

    Ondertussen begon ik me steeds nuttelozer te voelen en werd het in de Verenigde Staten steeds duidelijker dat het er qua financiën niet zo best aan toe was, een gewaarwording die langzaam ook in Europa begon door te dringen. Een aantal bancaire klootzakken had de boel danig verziekt voor de rest: economische groei, banen, vergeet het maar vanaf nu. Daardoor sta ik nu, juist nu ik het besef heb gekregen dat ik graag wil werken, met mijn Universitaire Master aan de kant. Een hele verloren generatie van hoogopgeleiden jongeren staat op het punt te ontstaan, en ik maak er deel van uit. Dank u hartelijk, bancaire klootzakken. Die zitten nu natuurlijk ook thuis, van hun gouden handdruk te genieten. Maar over een paar maanden zullen ze het wel berouwen.

     
    Lees meer...
    Vorige week zag ik in de trein een jongen op blote voeten. Hij droeg een driekwart hippiebroek, en had lange ruige dreadlocks. Onder zijn weelderige baard school een aardig gezicht. Hij had een backpack bij zich waar een iets kleiner persoon gerust in zou kunnen wonen. Ik was onmiddellijk gebiologeerd. Ik vermoedde dat deze jongen alles waar ik van droomde - dat wil zeggen: armoedige maar romantische backpackersidylle – had waargemaakt. Wie was deze persoon, welke prachtige plekken op deze wereld had hij al niet gezien, en wat een fantastische avonturen had hij daar beleefd? En wat had hem doen besluiten het juk van knellende schoenen van zich af te gooien en in plaats daarvan gewoon de koude te trotseren? Helaas moest ik er al na een halte uit, nota bene om een stel kiezen te laten trekken, dus ik kwam niets over hem te weten. Ik stapte uit en op weg naar de tandarts fantaseerde ik nog wat door over vreemde steden, warme stranden en ruige mannen. Al gauw brachten mijn murwe, vreemd gevoelloze mond, en de twee gapende, bloedende openingen daarin, mij terug naar de dagelijkse realiteit.

    Gisteren liep ik door mijn (oude vertrouwde) stad. Op de markt zag ik de jongen zonder schoenen weer. Ik keek naar hem en hij keek naar mij, maar ik wist niet of er herkenning in die blik school. Zodra ik hem voorbij was gelopen, bedacht ik me dat ik hem een kop koffie of iets dergelijks aan had moeten bieden. Ik wilde zijn verhaal horen, erachter komen waarom hij is zoals hij is, hoe hij eigenlijk is. Dit alles overigens puur platonisch, want hij zag er tamelijk onverzorgd uit. Enfin, ik liep dus door, mijn kans op spannende verhalen verkeken.

    Twee straten verder liep hij ineens naast me. Hi, zei ie. How are you? Duits accent. We lulden wat, en hij vroeg of ik wel eens van couch surfing had gehoord. ‘Ja, dat heb ik, maar ik heb geen bank en sowieso neem ik geen vreemde mannen mee naar huis’, zei ik (en loog daarbij een klein beetje). ‘I would take you home’, zei hij. ‘Yeah, if you had a home’, antwoordde ik, nog niet volledig beseffende dat deze jongen dus geen avontuurlijke backpacker, maar wel degelijk een arme zwerver is. Hij heette Suria. We gingen ergens koffie en thee drinken - ik de koffie, zie een eerder stukje van mij, en hij de thee, wat natuurlijk mooi bij dat hippiegebeuren past. Hij deed zijn enorme tas af en klom met zijn blote voeten op de bank. Hij kwam niet zo vaak in cafés, zei hij, en lachte verlegen. Verder zei hij erg weinig. Ik wilde zijn verhaal horen, dus vroeg van alles. Hoe lang ben je hier? Hoe ben je hier terechtgekomen? Hoe breng je je dagen door? Hoe kom je je nachten door? Nergens kreeg ik echt een antwoord op. Hij was hier een paar dagen (waarmee hij bedoelde: al een lange tijd), hij vond Nederland gewoon wel leuk en hij sliep meestal in het slaaphuis. Hij wilde graag naar Spanje gaan deze winter, want daar is het warmer, maar hij kon zich geen tien euro veroorloven voor het ticket – zijn totale kapitaal was minder dan tien euro. Hij keek weer verlegen en lachte nog wat naar me. Slik, dacht ik. Niks geen spannende avonturen, maar vooral veel misère bij deze jongen. We verlieten het café en ik gaf hem al het geld dat ik cash nog bij me had (helaas voor hem was dat twee euro en veel van die rode muntjes), en wenste hem veel geluk in zijn leven. Ik liep weg. Hij draalde nog wat na.  
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl