breinstorm.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties

    Toen ik nog werkte, meende ik dat werkloos zijn wel lekker rustig zou zijn. Een paar maandjes vakantie vieren, wie wil dat nou niet? Gewoon, met financiering van de Staat. Beetje tv kijken, krantje lezen, uit het raam staren en nog wat tv kijken. Af en toe een terrasje pakken, kopje koffie, lekker broodje, mensen kijken. En tijd zat om incidenteel een dagje uit te gaan richting midwesten van het land om daar cultureel te doen in een of ander museum. Als al die bejaarden zo kunnen leven, kan ik het zeker, leek mij zo. En als je er genoeg van krijgt, neem je gewoon weer een andere baan.

    En aldus zegde ik vol goede moed mijn ontiegelijk saaie baantje op – het belemmerde mij immers in mijn persoonlijke groei en aldus mijn geluk. Het was een keurslijf dat mij niet paste. Een paar maanden sabbatical zou me wel goed doen, dacht ik zo. Ik vertrok richting het meest zuidelijke deel van West-Europa (nog net niet Marokko) om daar veel aan het strand te liggen en  alcohol te verwerken. Wat wil je anders op een plek waar het zonder onderbreking, ook ’s nachts niet,  boven de dertig graden is!? En daar sloeg het noodlot dus toe. Ik kwam erachter dat maandenlang vakantievieren niet leuk is, zelfs niet in een waarlijk vakantieoord, waar bovendien legio latino’s rondliepen. De drank, het slaapgebrek en de Terralwind (een soort van wind die als een föhn zonder uitknop voortdurend verzengende hitte in je gezicht blaast) begonnen na een maand of twee hun tol al te eisen. Bij elk bericht uit Het Thuisland over hondenweer, wilde ik stiekem weer een beetje thuis zijn om koude rillingen over mijn lichaam te voelen trekken, een beleving die ik mij nog vaag herinnerde en me onderhand bevreemdend aan begon te doen.

    Ondertussen begon ik me steeds nuttelozer te voelen en werd het in de Verenigde Staten steeds duidelijker dat het er qua financiën niet zo best aan toe was, een gewaarwording die langzaam ook in Europa begon door te dringen. Een aantal bancaire klootzakken had de boel danig verziekt voor de rest: economische groei, banen, vergeet het maar vanaf nu. Daardoor sta ik nu, juist nu ik het besef heb gekregen dat ik graag wil werken, met mijn Universitaire Master aan de kant. Een hele verloren generatie van hoogopgeleiden jongeren staat op het punt te ontstaan, en ik maak er deel van uit. Dank u hartelijk, bancaire klootzakken. Die zitten nu natuurlijk ook thuis, van hun gouden handdruk te genieten. Maar over een paar maanden zullen ze het wel berouwen.

     
    Lees meer...
    Vorige week zag ik in de trein een jongen op blote voeten. Hij droeg een driekwart hippiebroek, en had lange ruige dreadlocks. Onder zijn weelderige baard school een aardig gezicht. Hij had een backpack bij zich waar een iets kleiner persoon gerust in zou kunnen wonen. Ik was onmiddellijk gebiologeerd. Ik vermoedde dat deze jongen alles waar ik van droomde - dat wil zeggen: armoedige maar romantische backpackersidylle – had waargemaakt. Wie was deze persoon, welke prachtige plekken op deze wereld had hij al niet gezien, en wat een fantastische avonturen had hij daar beleefd? En wat had hem doen besluiten het juk van knellende schoenen van zich af te gooien en in plaats daarvan gewoon de koude te trotseren? Helaas moest ik er al na een halte uit, nota bene om een stel kiezen te laten trekken, dus ik kwam niets over hem te weten. Ik stapte uit en op weg naar de tandarts fantaseerde ik nog wat door over vreemde steden, warme stranden en ruige mannen. Al gauw brachten mijn murwe, vreemd gevoelloze mond, en de twee gapende, bloedende openingen daarin, mij terug naar de dagelijkse realiteit.

    Gisteren liep ik door mijn (oude vertrouwde) stad. Op de markt zag ik de jongen zonder schoenen weer. Ik keek naar hem en hij keek naar mij, maar ik wist niet of er herkenning in die blik school. Zodra ik hem voorbij was gelopen, bedacht ik me dat ik hem een kop koffie of iets dergelijks aan had moeten bieden. Ik wilde zijn verhaal horen, erachter komen waarom hij is zoals hij is, hoe hij eigenlijk is. Dit alles overigens puur platonisch, want hij zag er tamelijk onverzorgd uit. Enfin, ik liep dus door, mijn kans op spannende verhalen verkeken.

    Twee straten verder liep hij ineens naast me. Hi, zei ie. How are you? Duits accent. We lulden wat, en hij vroeg of ik wel eens van couch surfing had gehoord. ‘Ja, dat heb ik, maar ik heb geen bank en sowieso neem ik geen vreemde mannen mee naar huis’, zei ik (en loog daarbij een klein beetje). ‘I would take you home’, zei hij. ‘Yeah, if you had a home’, antwoordde ik, nog niet volledig beseffende dat deze jongen dus geen avontuurlijke backpacker, maar wel degelijk een arme zwerver is. Hij heette Suria. We gingen ergens koffie en thee drinken - ik de koffie, zie een eerder stukje van mij, en hij de thee, wat natuurlijk mooi bij dat hippiegebeuren past. Hij deed zijn enorme tas af en klom met zijn blote voeten op de bank. Hij kwam niet zo vaak in cafés, zei hij, en lachte verlegen. Verder zei hij erg weinig. Ik wilde zijn verhaal horen, dus vroeg van alles. Hoe lang ben je hier? Hoe ben je hier terechtgekomen? Hoe breng je je dagen door? Hoe kom je je nachten door? Nergens kreeg ik echt een antwoord op. Hij was hier een paar dagen (waarmee hij bedoelde: al een lange tijd), hij vond Nederland gewoon wel leuk en hij sliep meestal in het slaaphuis. Hij wilde graag naar Spanje gaan deze winter, want daar is het warmer, maar hij kon zich geen tien euro veroorloven voor het ticket – zijn totale kapitaal was minder dan tien euro. Hij keek weer verlegen en lachte nog wat naar me. Slik, dacht ik. Niks geen spannende avonturen, maar vooral veel misère bij deze jongen. We verlieten het café en ik gaf hem al het geld dat ik cash nog bij me had (helaas voor hem was dat twee euro en veel van die rode muntjes), en wenste hem veel geluk in zijn leven. Ik liep weg. Hij draalde nog wat na.  
    Lees meer...
    De teloorgang van de tijd 
     
    Door mijn bril
    zie ik de teloorgang van de tijd
    morgen is al geweest
    vandaag nog slecht een echo van mijn herinnering
    gisteren is vergeten
     
    iemand vraagt me
    hoe laat is het nu?
    niet wetende,
     
    dat nu allang voor bij is.
     
     

    Lees meer...

    Sommige mensen delen de wereldbevolking in in twee groepen. Hondenmens of kattenmens. Nederlander of Anderlander. Rolling Stones of Beatles. Thee of koffie.

    Ik heb mijzelf altijd beschouwd als een theedrinker. Theedrinkers zijn rustig, bedachtzaam, gezond en doen aan yoga. Heel anders dan die koffieleuten, die hun portie cafeine nodig hebben om scherp te blijven, om deadlines te halen en wakker te blijven. Ik ben een relaxed persoon. Misschien niet heel gezond, maar de enorme plenzen thee die ik dagelijks naar binnen goot, vormden voor mij wel een signaal dat het allemaal niet zo erg was. Ok, zegt de gezondsheidstest, je eet geen groente en nauwelijks fruit, je loopt 20 meter op een dag en sport niet, maar gelukkig drink je bergen thee en geen koffie. Een hele geruststelling dat ik toch nog iets goed deed. Thee is goed. Koffie is slecht.

    Maar toen. Op een dag zette iemand mij mokka voor. Een warme drank, zo uit de magnetron, samengesteld uit melk en poeder. En ik vond het lekker. Ik kocht het mokkagebeuren voor mezelf en langzaam maar zeker veranderde mijn ochtendtheeritueel in een ochtendmokkaritueel. Niet zo zoet als chocolademelk en niet zo bitter als koffie. En niet zo smaakloos als thee, al durf ik dat natuurlijk niet toe te geven.

    Toen, op een andere dag, wilde ik uit de koffieautomaat op de faculteit mokka halen. Mokka bestond niet volgens het apparaat. Wel cappuccino. Voor alles een eerste keer dacht ik, en cappuccino bleek lekker te zijn. In het cafe tegenover het restaurant bleek cafe au lait ook lekker te zijn. Lijk ik nu niet verdacht veel op een rasechte koffiedrinker? vroeg ik mij terstond af. Verwoed drink ik nu mijn koppen thee, om mezelf ervan te verzekeren dat ik toch echt, echt geen koffieleut ben.

    Lees meer...
    Het grote nadeel van het zelf uitmaken is dat je er niemand de schuld van kan geven als je vervolgens alleen bent. Je kunt niemand niks verwijten, want je hebt het allemaal zelf gedaan, en ook als het de beste  optie is kan er toch wel een knagend gevoel blijven hangen. Oke, we waren niet voor elkaar gemaakt, maar het was toch leuk samen? En hij was toch mooi en sexy en grappig? Das toch beter dan allenigheid?
     
     
    Lees meer...
    Rond middernacht. Ik kijk uit het raam en zie een hoeveelheid brandweerwagens en politie zich net in mijn gezichtsveld verzamelen. Ik blijf kijken maar zie geen rook of iets dergelijks dus besluit om te gaan slapen.
     
    De volgende ochtend krijg ik een telefoontje en een brief. Of ik voor vieren het huis wil verlaten. Het is onveilig verklaard en moet worden platgegooid. Paniek slaat toe. Ik pak wat spullen bij elkaar, alles wat ik in mijn armen kan dragen en vlucht naar mijn ouders. Begin alvast een nieuwe kamer te zoeken. Op de kamersite kom ik een foto van een gorilla. "Hi I am Kostas and this is my gorilla and we're looking for a flatmate". Ik ben verrast: Kostas is al enige weken een studiegenootje van me maar ik had nooit geweten dat ie een gorilla heeft. Ik kijk verder, want samenleven met een volwassen gorilla trekt me toch niet zo.
     
    Een dag later ga ik terug naar mijn oude vertrouwde huisje. Alles staat er nog. Alleen het sanitair is spoorloos.
    Lees meer...
    Lange tijd niks gebeurd hier. Smoes? Niks gebeurd, druk, vrijwel internetloos leven, etcetera. Ik hoef me trouwens helemaal niet te verontschuldigen want het is mijn eigen verantwoordelijkheid wat ik hier allemaal uitspook en of ik hier uberhaupt iets doe. Dus.
     
    Anyways, ik wil weg. Heb het gezien hier in dit knusse bekrompen huiselijke koude campinglandje. Af en toe herlees ik wat dingetjes die ik schreef de vorige keer dat weg was. Leuke verhalen, avontuur, mooie mannen, engelse humor. Waarom kan dat hier niet? Of zie ik het hier gewoon niet? Is het het weer waardoor ik dippig ben? Ik voelde me afgelopen week verloren midden in de stad waar ik al jaren woon. Is Nederland te klein voor mij? Of te groot?
     
    En dan de grote vraag: Waarheen?
    Lees meer...
    Ik heb een immense wrat op mijn linkerhand. Hij zit daar maar, en af en toe groeit ie een stukje, volkomen tegen mijn wil in. Hier is geen sprake van symbiose, nee, dit is absoluut parasitair. Soms lacht ie me uit. Ha, ik zit hier lekker, te teren op de energietoevoer uit jouw lichaam - zoiets zegt ie dan. En ik, ja, mond vol tanden natuurlijk. Zo vaak maak je het ook niet mee dat er wratten tegen je praten. Laat staan dat ze je klieren.
     
    Laatst zei hij dat ie mij totaal ging inkapselen. Ik zou één grote wandelende verruca vulgaris worden, zei hij, en hij lachte er zo'n gemene lach bij die normaal gesproken alleen door de bad guys in slechte horrorfilms worden gelachen. Ik zei vergeet het maar, ik ga je onmiddelijkst laten bevriezen! De wrat repliceerde dat ik dat wel ging berouwen.
     
    En inderdaad is het genoegen niet onverdeeld. Er stroomt al twee dagen een vieze enge oranje pus uit de verkleurde overblijfselen van het celdelende monster. Maar tenminste praat ie niet meer tegen me.
    Lees meer...
    Dag lieve mensen,
     
    Ik heb jullie hulp even nodig. Ik studeer tegenwoordig Media Cultuur, en nu is het de bedoeling dat ik daar een logje over ga maken. Dus heb ik een naam nodig voor dat logje. Dus als jullie nou even stemmen in de poll hiernaast, mogen jullie invloed uitoefenen op de verdere voortgang van mijn studie!!! Nou als dat niet aardig is.
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl