breinstorm.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    De teloorgang van de tijd 
     
    Door mijn bril
    zie ik de teloorgang van de tijd
    morgen is al geweest
    vandaag nog slecht een echo van mijn herinnering
    gisteren is vergeten
     
    iemand vraagt me
    hoe laat is het nu?
    niet wetende,
     
    dat nu allang voor bij is.
     
     

    Lees meer...

    Sommige mensen delen de wereldbevolking in in twee groepen. Hondenmens of kattenmens. Nederlander of Anderlander. Rolling Stones of Beatles. Thee of koffie.

    Ik heb mijzelf altijd beschouwd als een theedrinker. Theedrinkers zijn rustig, bedachtzaam, gezond en doen aan yoga. Heel anders dan die koffieleuten, die hun portie cafeine nodig hebben om scherp te blijven, om deadlines te halen en wakker te blijven. Ik ben een relaxed persoon. Misschien niet heel gezond, maar de enorme plenzen thee die ik dagelijks naar binnen goot, vormden voor mij wel een signaal dat het allemaal niet zo erg was. Ok, zegt de gezondsheidstest, je eet geen groente en nauwelijks fruit, je loopt 20 meter op een dag en sport niet, maar gelukkig drink je bergen thee en geen koffie. Een hele geruststelling dat ik toch nog iets goed deed. Thee is goed. Koffie is slecht.

    Maar toen. Op een dag zette iemand mij mokka voor. Een warme drank, zo uit de magnetron, samengesteld uit melk en poeder. En ik vond het lekker. Ik kocht het mokkagebeuren voor mezelf en langzaam maar zeker veranderde mijn ochtendtheeritueel in een ochtendmokkaritueel. Niet zo zoet als chocolademelk en niet zo bitter als koffie. En niet zo smaakloos als thee, al durf ik dat natuurlijk niet toe te geven.

    Toen, op een andere dag, wilde ik uit de koffieautomaat op de faculteit mokka halen. Mokka bestond niet volgens het apparaat. Wel cappuccino. Voor alles een eerste keer dacht ik, en cappuccino bleek lekker te zijn. In het cafe tegenover het restaurant bleek cafe au lait ook lekker te zijn. Lijk ik nu niet verdacht veel op een rasechte koffiedrinker? vroeg ik mij terstond af. Verwoed drink ik nu mijn koppen thee, om mezelf ervan te verzekeren dat ik toch echt, echt geen koffieleut ben.

    Lees meer...
    Het grote nadeel van het zelf uitmaken is dat je er niemand de schuld van kan geven als je vervolgens alleen bent. Je kunt niemand niks verwijten, want je hebt het allemaal zelf gedaan, en ook als het de beste  optie is kan er toch wel een knagend gevoel blijven hangen. Oke, we waren niet voor elkaar gemaakt, maar het was toch leuk samen? En hij was toch mooi en sexy en grappig? Das toch beter dan allenigheid?
     
     
    Lees meer...
    Lange tijd niks gebeurd hier. Smoes? Niks gebeurd, druk, vrijwel internetloos leven, etcetera. Ik hoef me trouwens helemaal niet te verontschuldigen want het is mijn eigen verantwoordelijkheid wat ik hier allemaal uitspook en of ik hier uberhaupt iets doe. Dus.
     
    Anyways, ik wil weg. Heb het gezien hier in dit knusse bekrompen huiselijke koude campinglandje. Af en toe herlees ik wat dingetjes die ik schreef de vorige keer dat weg was. Leuke verhalen, avontuur, mooie mannen, engelse humor. Waarom kan dat hier niet? Of zie ik het hier gewoon niet? Is het het weer waardoor ik dippig ben? Ik voelde me afgelopen week verloren midden in de stad waar ik al jaren woon. Is Nederland te klein voor mij? Of te groot?
     
    En dan de grote vraag: Waarheen?
    Lees meer...
    Ik heb een immense wrat op mijn linkerhand. Hij zit daar maar, en af en toe groeit ie een stukje, volkomen tegen mijn wil in. Hier is geen sprake van symbiose, nee, dit is absoluut parasitair. Soms lacht ie me uit. Ha, ik zit hier lekker, te teren op de energietoevoer uit jouw lichaam - zoiets zegt ie dan. En ik, ja, mond vol tanden natuurlijk. Zo vaak maak je het ook niet mee dat er wratten tegen je praten. Laat staan dat ze je klieren.
     
    Laatst zei hij dat ie mij totaal ging inkapselen. Ik zou één grote wandelende verruca vulgaris worden, zei hij, en hij lachte er zo'n gemene lach bij die normaal gesproken alleen door de bad guys in slechte horrorfilms worden gelachen. Ik zei vergeet het maar, ik ga je onmiddelijkst laten bevriezen! De wrat repliceerde dat ik dat wel ging berouwen.
     
    En inderdaad is het genoegen niet onverdeeld. Er stroomt al twee dagen een vieze enge oranje pus uit de verkleurde overblijfselen van het celdelende monster. Maar tenminste praat ie niet meer tegen me.
    Lees meer...
    Dag lieve mensen,
     
    Ik heb jullie hulp even nodig. Ik studeer tegenwoordig Media Cultuur, en nu is het de bedoeling dat ik daar een logje over ga maken. Dus heb ik een naam nodig voor dat logje. Dus als jullie nou even stemmen in de poll hiernaast, mogen jullie invloed uitoefenen op de verdere voortgang van mijn studie!!! Nou als dat niet aardig is.
    Lees meer...

    Het nieuwe jaar is weer begonnen en na één dag zit de schrik er al goed in. Ik geloof niet in God, maar karma heb ik altijd wel een mooi concept gevonden en helaas, de tijd is gekomen dat karma toeslaat. Blijkbaar houdt karma niet zo van slippertjes.

    Twee jaar geleden, in een stad hier ver, ver vandaan, leerde ik in een duister studentenhol een gozer kennen.

    Hij mocht er wel wezen, vond ik. Kon ook goed dansen. Was lang en dun, mijn tiep dus. Hij mocht er wezen, en ik stond al maanden droog. Hij mocht er wezen, ik stond al maanden droog, en er was sprake van wederzijdse interesse. Wat houdt een mens nog tegen.

    Twee jaar later, nader bepaald gisteren, had ik introductiedag van mijn nieuwe studie. We zaten allemaal gezellig in een kringetje en moesten onszelf voorstellen in de trant van ‘Ik ben die-en-die en ik heb deze studie gekozen vanwege zus-en-zo’. Enfin. Ik zat daar en elders in de kamer zat een jongen die verdacht veel op bovenstaande gozer leek, maar dan met een wat boller hoofd en een ander brilletje. Niet te veel aandacht aan schenken, vond ik, want de bolle kop was niet echt een verbetering op het origineel, en bovendien ben ik momenteel in het bezit van een veel mooier exemplaar man. Ik besloot de dikke lookalike te negeren en me verder op de verplichte voorstelpraatjes te concentreren. Op een gegeven moment was de gast dus aan de beurt met het voorstellen, en mijn weinig gekoesterde vermoeden bleek waar: hij was zowaar de echte Mr. Onenightstand (in iets uitgedijde vorm). De onnozelaar was klaar met zijn economische studie en besloot nu, net als ik, zich te gaan wijden aan geblabla over media. Zelfs het door toeval gegenereerde rooster keerde zich tegen mij. De vijftig procent kans dat hij in het andere groepje terecht kwam, bleven onbenut.

    En nu ga ik mij in de toekomst – ik ken mezelf – natuurlijk verplicht voelen om in alles beter te zijn als hij: de stof beter te kennen, er beter uit te zien, meer vrienden hebben, betere presentaties geven etcetera. Terwijl ik dat natuurlijk helemaal niet kan, want ik ben natuurlijk ook niet perfect, en bovendien faal ik volkomen als ik interessant moet zitten wezen als er een ex-scharrel van mij in de buurt is. Zucht.

    Anderzijds natuurlijk wel een mooie boost om mij op mijn studie te storten.

     
    Lees meer...
    Kijkend naar MTV vraag ik me af waarom ik nog niet beroemd ben. X-tina, Britney en Paris zijn allemaal even oud of jonger dan ik en toch hebben ze een vermogen dat miljoenen hoger ligt dan dat van mij. Hoe kan dat?Ik ben óók blond, heb óók cup C (als het meezit) en kan óók niet zingen!
     
     
    Lees meer...

    Ik zie niet in hoe al die nonschrijvers – ex-sporters, ex-fotomodellen, ex-politici – zomaar boeken  kunnen schrijven. Ik beschouw mijzelf wel in redelijke mate als een schrijver, alhoewel ik nooit een boek heb afgemaakt, noch een stuk heb gepubliceerd in gerenommeerde media, noch ooit in mijn leven meer dan 1000 woorden op een dag heb getypt. Ik vind 200 bladzijden al verdomd veel, en om een dusdanig lange tekst uit de krochten van je geest te kunnen krijgen, moet je behoorlijk uit je nek kunnen lullen, zeker als het alleen maar over je eigen bekrompen leventje moet gaan. En vooral geduld hebben natuurlijk. Achter je pctje zitten en wachten tot het klaar is. Je vraagt je af waarom zoveel mensen willen schrijven. Ik vraag me af waarom ík wil schrijven. Voornamelijk omdat ik niks anders kan, denk ik. En dat terwijl het nog maar de vraag is of ik zelf wel kan schrijven. Terwijl ik dit zo overdenk, raak ik zowat overspoelt door angst. Wat als ik ook niet kan schrijven, wat moet ik dan? Ik ben te slap en te ziek voor lichamelijk werk, en niet stressbestendig genoeg voor het meeste andere werk. Ik ben wel blond maar heb te veel zelfrespect om een rijke ouwe stinkerd te trouwen. Schrijven is mijn enige hoop, zoals het dat ook is voor een myriade aan andere wannabe-schrijvers. Ik zucht nog maar eens en typ verder.

     

     
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl