Sommige mensen delen de wereldbevolking in in twee groepen. Hondenmens of kattenmens. Nederlander of Anderlander. Rolling Stones of Beatles. Thee of koffie.

Ik heb mijzelf altijd beschouwd als een theedrinker. Theedrinkers zijn rustig, bedachtzaam, gezond en doen aan yoga. Heel anders dan die koffieleuten, die hun portie cafeine nodig hebben om scherp te blijven, om deadlines te halen en wakker te blijven. Ik ben een relaxed persoon. Misschien niet heel gezond, maar de enorme plenzen thee die ik dagelijks naar binnen goot, vormden voor mij wel een signaal dat het allemaal niet zo erg was. Ok, zegt de gezondsheidstest, je eet geen groente en nauwelijks fruit, je loopt 20 meter op een dag en sport niet, maar gelukkig drink je bergen thee en geen koffie. Een hele geruststelling dat ik toch nog iets goed deed. Thee is goed. Koffie is slecht.

Maar toen. Op een dag zette iemand mij mokka voor. Een warme drank, zo uit de magnetron, samengesteld uit melk en poeder. En ik vond het lekker. Ik kocht het mokkagebeuren voor mezelf en langzaam maar zeker veranderde mijn ochtendtheeritueel in een ochtendmokkaritueel. Niet zo zoet als chocolademelk en niet zo bitter als koffie. En niet zo smaakloos als thee, al durf ik dat natuurlijk niet toe te geven.

Toen, op een andere dag, wilde ik uit de koffieautomaat op de faculteit mokka halen. Mokka bestond niet volgens het apparaat. Wel cappuccino. Voor alles een eerste keer dacht ik, en cappuccino bleek lekker te zijn. In het cafe tegenover het restaurant bleek cafe au lait ook lekker te zijn. Lijk ik nu niet verdacht veel op een rasechte koffiedrinker? vroeg ik mij terstond af. Verwoed drink ik nu mijn koppen thee, om mezelf ervan te verzekeren dat ik toch echt, echt geen koffieleut ben.

Het nieuwe jaar is weer begonnen en na één dag zit de schrik er al goed in. Ik geloof niet in God, maar karma heb ik altijd wel een mooi concept gevonden en helaas, de tijd is gekomen dat karma toeslaat. Blijkbaar houdt karma niet zo van slippertjes.

Twee jaar geleden, in een stad hier ver, ver vandaan, leerde ik in een duister studentenhol een gozer kennen.

Hij mocht er wel wezen, vond ik. Kon ook goed dansen. Was lang en dun, mijn tiep dus. Hij mocht er wezen, en ik stond al maanden droog. Hij mocht er wezen, ik stond al maanden droog, en er was sprake van wederzijdse interesse. Wat houdt een mens nog tegen.

Twee jaar later, nader bepaald gisteren, had ik introductiedag van mijn nieuwe studie. We zaten allemaal gezellig in een kringetje en moesten onszelf voorstellen in de trant van ‘Ik ben die-en-die en ik heb deze studie gekozen vanwege zus-en-zo’. Enfin. Ik zat daar en elders in de kamer zat een jongen die verdacht veel op bovenstaande gozer leek, maar dan met een wat boller hoofd en een ander brilletje. Niet te veel aandacht aan schenken, vond ik, want de bolle kop was niet echt een verbetering op het origineel, en bovendien ben ik momenteel in het bezit van een veel mooier exemplaar man. Ik besloot de dikke lookalike te negeren en me verder op de verplichte voorstelpraatjes te concentreren. Op een gegeven moment was de gast dus aan de beurt met het voorstellen, en mijn weinig gekoesterde vermoeden bleek waar: hij was zowaar de echte Mr. Onenightstand (in iets uitgedijde vorm). De onnozelaar was klaar met zijn economische studie en besloot nu, net als ik, zich te gaan wijden aan geblabla over media. Zelfs het door toeval gegenereerde rooster keerde zich tegen mij. De vijftig procent kans dat hij in het andere groepje terecht kwam, bleven onbenut.

En nu ga ik mij in de toekomst – ik ken mezelf – natuurlijk verplicht voelen om in alles beter te zijn als hij: de stof beter te kennen, er beter uit te zien, meer vrienden hebben, betere presentaties geven etcetera. Terwijl ik dat natuurlijk helemaal niet kan, want ik ben natuurlijk ook niet perfect, en bovendien faal ik volkomen als ik interessant moet zitten wezen als er een ex-scharrel van mij in de buurt is. Zucht.

Anderzijds natuurlijk wel een mooie boost om mij op mijn studie te storten.